آنقدر در خودم می پیچم که کلافه می شوم . گاهی به کسانی  که زندگی حیوانی را ترجیح می دهند حق می دهم ، یک آن خودت را جای یک حیوان بگذار می فهمی چه می گویم ! خسته نشده ای از فکر کردن به هر چیز و همه چیز ، بهتر نبود کاری را می کردیم که نه می دانستیم و نه می توانستیم راجع به چیستی و چگونگی آن فکر کنیم ؟ مثل گوسفند !

تو می توانی  لحظات تنهایی که ناچار از فکر کردنی را از زندگی ات حذف کنی؟ وقتی ساعت سه نیمه شب در یک خیابان خیس در راه برگشتی را می گویم، از زیر و زبر همه چیز نمی پرسی ؟ راجع به تمام داستانهای زندگی ات  قضاوت نمیکنی و نمی شوی ؟!

نمی شود فرار کرد ، محکوم به ایستادنیم ، به قول شاملو " باید استاد و فرود آمد ، بر آستان دری که کوبه ندارد" !

از سر کلاس درسی در مورد کشور پرتغال می آیم  ، خانم استاد پرتغالی امروز در مورد تاریخ سیاسی کشورش یک شمای کلی ترسیم میکرد و از کشورهای استعمار شده توسط پرتغال صحبت می کرد. کشورهایی که با جنگ های خونین استقلال خود را بدست آورده و انگاردر سرگشتگی رها شده اند.

برق چشمان این استاد حدودا 60 ساله زمانی که از دوران طلایی کشورش حرف می زد توجهم را جلب کرد. احساس افتخاری که او از امپراطوری بزرگ پرتغال در قرون 16 و 17 داشت ، غروری که حاصل سالها قتل و غارت کشورهای ضعیف تر بود.

 برایم عجیب می نمود ، اشک در چشمانم حلقه زده بود از این همه جسارت ، نمی دانستم چه بگویم . از سوی دیگر هم می دانستم اگر حرفی بزنم او منکر این احساس خواهد شد ، اما من می دیدم در چشمانش این احساس سر بلندی ناشی از سیطره امپراطوری پرتغال بر جهان را . افتخارش از اینکه کشورش اولین غارت کننده و کاشف سر زمین های دست نخورده بوده . که کشورش با مجسمه های مقدس جزیره ی گوای هند همان کاری را کرده که طالبان با مجسمه بودا ! چه رسد به ساکنین این سرزمینها ! مردم این سرزمین های اسرار آمیز هنوز در تبعات این غارت ها گرفتارند !!

آنک ما ، ما هم آیا به فتوحات نادر شاه در هند مفتخریم ؟ آیا در تاریخ ایران سراغ داریم چنان غارتی را ؟ تا جایی که من می دانم خیلی کم ، به خصوص قبل از اسلام ، زمانی که کورش بعد از فتخ بابل و شکست بخت النصر در مقابل مقدسات بابلیان زانو می زند !  اما خدا نکند روزی هم یک استاد ایرانی با غرور تمام از غارت هند توسط نادر شاه یا فتوحات احتمالی دیگر ولو در ابعاد بسیار محدود تر سخن بگوید.