به گمانم بک ماهی می شود که مطلبی ننوشته ام ، بیشتر به این خاطر که این چند ماه آخر به اندازه ای کار سرم ریخته که مگو و مپرس ! از نوشتن پایان نامه و برگزار کردن آخرین جلسات درس تا فعالیتهای جانبی مثل موسیقی و ورزش.

تا به حال بسیاری از مطالبی را که وعده کرده ام ننوشته ام اما امیدوارم روزی برسد که همه را بنویسم ( اگر چه به گمانم نمی رسد) اما دیشب در جلسه ی پخش فیلمی بودیم به نام "نگاهی دیگر به ایران" که با تمام فشردگی کار دلم نیامد مطلبی در این باره ننویسم.

از مدت ها پیش از طریق انجمن فرهنگی ایرانیان مونپلیه با یک زوج فرانسوی آشنا شدم که حدود چهار ماه را در ایران گذرانده و یک فیلم مستند هم تهیه کرده بودند ، مثل بسیاری دیگر از خارجی هایی که این کار را کرده اند.

اما فرق کار الین و امانوئل که همان چند ماه پیش از من برای دیدن و نظر دادن درباره فیلمشان دعوت کردند این بود که فیلمی غیر تجاری و بسیار کوچه بازاری تهیه کرده اند ، با رعایت تکنیکهای ضروری تهیه فیلم که هر دو هم در این زمینه کما بیش تحصیل کرده اند. فیلمشان با اینکه کوتاه است ، حدود یک ساعت ، اما گزارش خوبی از زندگی در تهران به خصوص به دست می دهد و در حال حاضر در چندین شهر فرانسه در سینماهای کوچک به نمایش در آمده که البته به علت نداشتن ابزارهای تبلیغاتی و صنعتی سینما موفق به فروش فیلم به شبکه های بزرگتر توزیع  نشده اند.

بعد از پخش فیلم هم مطابق معمول جلسه ی پرسش و پاسخی بود که سوالهای متفاوتی هم مطرح شد ، از جمله سوالهایی که منطقی به نظر می رسید این بود که آیا مشکلی برای فیلمبرداری داشته اند یا نه که گفتند نداشته اند و برای خود من خیلی عجیب می نمود.

سوالی هم من پرسیدم که این پست را برای همین می نویسم ، یعنی برای جوابی که گرفتم ، پرسیدم چه پدیده ای در جامعه ایران  بیش از همه برای شما تعجب آور بود ، منفی یا مثبت و از قبل این سوال می خواستم بدانم به چه میزان برداشت و تلقی انسان غربی قبل از سفر به ایران با واقعیت ایران تطبیق میکند .

جوابشان را به صورت موردی و بدون دخل می گویم :

-         اهمیت بسیار زیاد پول و مادیات در ایران ، اینکه هر کسی پول دارد نشان می دهد که پول دارد ، به طرق مختلف ،که این مورد به نظر امانوئل منفی بود و فقط مختص جامعه ی ایرانی نبود، اما شاید او انتظار مواجهه با چنین پدیده ای را در ایران نداشته است ( اگر چه این پدیده در قیاس با کشوری مثل فرانسه در ایران بسیار جدی تر است)

-         وجود حداقلی از معنویت در جوانان ایرانی و اینکه در ایران تحت هر شرایطی بیشتر جوانان به خدا اعتقاد دارند و در قیاس با فرانسه جوانان حتی اگر به همه چیز اسلام پایبند نیستند اما حداقلی از اعتقادات مذهبی را دارند که از نظر او این پدیده نسبت به فرانسه مثبت می نمود.

-         و برای الین به عنوان یک زن ، فعالیت عادی و اجتماعی زنان علیرغم اجباری بودن حجاب در ایران عجیب بوده است. او می گفت پیش از این تصور می کردم که زن در ایران موجود مهجوری است که لای چادر پیچیده و از هر گونه فعالیت اجتماعی منع می شود. ( چیزی شبیه عربستان سعودی)

*    زهرای عزیز مطلبی را یادآوری کرد ، اینکه هم الین و هم امانوئل از گرم بودن و نزدیک بودن روابط ایرانیان حرف زدند ، رفتاری که برای غربیها غریبه است ، می گفتند آنها در خانه خود را خیلی راحت به روی ما باز می کردند و صمیمانه رفتار می کردند ، به حدی که الین به یک خانم فرانسوی که در این باره پرسیده بود با خنده گفت : "بعد از بازگشت به فرانسه به سختی به رفتار فرانسوی عادت کردیم" 

      در همین زمینه هم با یک مرد فرانسوی که سال ۹۸ به هند و ایران سفر کرده بود صحبت کردم. کسی که عکاس است و به زودی به نمایشگاه عکس سفرش خواهم رفت. او از هند تا اروپا را به طریقی که خودشان " اتو استاپ" می گویند( ایستادن کنار جاده و سوار شدن هر ماشینی که نگه داشت) آمده بود ، خیلی عجیب می نماید ، به هر حال او هم در همین زمینه می گفت علیرغم تمام توصیه هایی که قبل ار سفر مبنی بر سوار نشدن هر ماشین و وارد خانه هر کس نشدن شنیده بودم ، در ایران با آغوش گرم و میهمان نوازی ایرانیان مواجه شدم و همه مرا به خانه شان دعوت می کردند و پذیرای من بودند.