ایران را دوست می دارم

حتی اگر وطن پرستی احمقانه به نظر برسد

حتی اگر سعدی بگوید " به هیچ یار مده خاطر و به هیچ دیارـ که بر و بحر فراخ است و آدمی بسیار"

ایران را دوست می دارم چون ایران است ، چون زادگاه بسیاری از کسانی ست که من دوستشان دارم

طبیعت ایران را دوست دارم ، حتی اگر زیبا ترین طبیعت دنیا نباشد

دوست دارم ایران زندگی کنم ، حتی اگر جای خوبی برای زندگی کردن نباشد

دوست دارم روزی به ایران برگردم ، حتی اگر به اعتقاد بسیاری برگشتن از جایی که من هستم به ایران ابلهی باشد

فرهنگ و دارایی های فرهنگی ایران را دوست دارم ، حتی اگر این فرهنگ امروز فرهنگ دلپذیری نباشد و  با نیازهایم  انطباق نداشته باشد

مردم ایران را دوست دارم حتی اگر نتوانم بینشان به آسودگی زندگی کنم.

گذشته از عزیزترین هایم که در ایران هستند و تمام خاطرات تلخ و شیرینم که به این سرزمین پیوندم می دهند، گاهی فکر می کنم ایران را فقط چون یک ایرانی هستم دوست می دارم ، همین !

این مطلب رو در ادامه ی مطلب هفته ی پیشم می نویسم راجع به اخلاق

در حقیقت برای خودم این مطلب مقدمه ی مطلب پیش به حساب می آید ، از حیث منطقی .

به نظر شما مردم آلمان از هیتلر تنفر دارند ؟ اگر دارند چرا در جنگ جهانی دوم اینهمه برایش کف زدند و هورا کشیدند؟ به نظر شما چند درصد از ما از اینکه ایران به یک قدرت اتمی تبدیل شود و تمام منطقه را تحت سیطره ی خود قرار دهد خوشحال نمی شویم؟ ما از نادر شاه افشار بدمان می آید ؟

من همیشه بر این باور بوده ام که ما قدرت کشوری مثل امریکا را از این جهت نقد می کنیم که جای او نیستیم، ایده ی جهان اسلام یا حتی جهان کمونیست جز بر این آرمان نیستند که تمام دنیا را عاقبت به خیر کنند ، اما پیش از آن باید جهان را فتح کنند.   

به نظر من مردم آلمان به خودشان هم دروغ می گویند ، چه رسد به کودکانشان ! تمام آنها کسی که توانست تمام اروپا را ظرف چند سال فتح کند تحسین می کنند ، اما این تحسین در تمام آنها به انزوا کشیده شده ، به نحوی که برای نسل جدیدشان هیتلر یک جلاد است ، غافل از اینکه اگر در آن دوره زندگی می کردند پا در رکابش بودند. امروز می توان دید که مردم آلمان هیتلر را کم دارند ، کسی که از حیثیت از دست رفته شان دفاع کند ، اما به صورتی کاملا اخلاقی ، صورتی که امروزی باشد . آنها هم مثل همه ی ما خود را ترجیح می دهند به دیگران.

بحث دیگری که در پست بعدی اگر عمری باقی باشد حتما درباره اش می نویسم همین "خود ملی" است. چگونه "خود فردی" به خود اجتماعی تبدیل می شود ، اینکه ما امروز از فقدان این "خود ملی " در کشورمان رنج می بریم. به نظرم این خود ملی یا هویت ملی جایگاهی خاص به هر ملت در میان ملل دیگر می بخشد، جایگاه "ایران" امروز بسیار مبهم است ، شاید چون همین خود ملی هنوز شکل نگرفته است. در تاریخ کسانی یا مجموعه هایی که این جایگاه ملی را برای هر ملتی بازتعریف کرده اند محبوب بوده اند ، مثل هیتلر ، ناپلئون ، چنگیز مغول ، نادر شاه افشار ، ناپلئون سوم ، موسولینی، گاندی ، مصدق یا خمینی.