چند شب پیش وقتی بعد از چند روزبا پدرم صحبت می کردم به من توصیه ای کرد

دفتری داده بود به من وقت آمدن که چکیده ای از آثار دکتر شریعتی بود که خودش سالها پیش از خواندن آثارش گرد آورده بود . وقت خواندن بیشتر به اهمیت خلاصه برداری هم فکر کردم. این خلاصه به درد من که تنبلی ام می آید تمام این آثار را بخوانم می خورد.

گفتم چند جمله ای از این دفتر را هم گاهی که توانستم بنویسم . حرفهایی هست که خود من با آنها موافقم و برخی که نیستم. اما آنهایی را می نویسم که نسبتی با برخی ذهنیت های خودم دارند یا به آنها فکر می کنم :

" عالی ترین ترین درجه ی شهادت و ایثار و اخلاص نه تنها گذشتن از مال و جان ، که از رشد و تکامل وجودی و معنوی و علمی خویش است و ایستادن برای پرداختن به مردم و حرف زدن با آنها و پاسخ گفتن به نیازهای عادی آنها "

این دو خط بماند در پست بعدی درباره اش می نویسم