در مورد موضوئی چند شب پیش با دوستان صحبت می کردم
گفتم بنویسم
اینکه به گمان من روح آدمی تمام صفات منفی را در خود دارد ، به میزانی ، اما زمانی این صفات منفی پدیدار می شوند که از حدی خارج شوند و باقی مکانیزم بدن را تحت تاثیر قرار دهند.
درست مثل جسم که حامل باکتریهایی ست که مضر است ، همان باکتریهایی که باعث بیماری می شوند ، اما در بدن وجود دارند و تا زمانی که از حدی بیشتر نشوند ضرری ندارند بلکه حتی مفیدند.
حتی شاید بتوان گفت که همین خصوصیات انسانی که وقتی در آدمی رشد می کنند به عنوان خصوصیات منفی شناخته می شوند ، وجودشان در آدمی لازم و حتی مفید است.
من میگویم مثلا صفت مقتصد بودن است که رشدمی کند و در حد افراطی خود به خساست می رسد.

این بحث چیزی میان انسان شناسی و روانشناسی ست که خیلی تازگی ها به آنها گرایش دارم.