نمی دانم اینجا چه می کنم

نمی دانم چگونه می توانیم چیزی را برای آینده دوست بداریم

همیشه دوست دارم وقتی سنم به حدود پنجاه سال رسید ، مزرعه ای داشته باشم نه خیلی دور از شهر ، اما روستایی باشم به تمامی معنا

زندگی را ساده بگیرم و فارغ از همه چیز به خودم بپردازم ، بخوانم و بنویسم

اما نمی دانم اگر این را دوست دارم چرا امروز اینجا هستم

نمی دانم این مفهوم احمقانه ی دوست داشتن چیزی برای آینده مان را از چه زمانی و کجا در سرمان می کنند یا چگونه در سرمان می رود

چرا اگر من زندگی روستایی را دوست دارم امروز عمرم را در یک روستا نمی گذرانم

چه چیز مرا به سمت آنچه امروز می کنم سوق می دهد

خدا نکند کاری که امروز می کنم آرزوهای سالهای پیشم باشد، که در این صورت تمام زندگی را باخته ام !!

دوست دارم روزی بتوانم امروز را به کاری بگذرانم که امروز دوست دارم

بازهم آرزویی برای آبنده

به نظرم احمقانه است 

بعد از مدتی که از پخش سریال مرد هزار چهره از تلویزیون جمهوری اسلامی می گذره ، با اصرار عده ای از دوستان بر اینکه این مجموعه را شاهکار می دانستند دو قسمت آن را دیدم

چند نکته ای که به ذهنم رسید

_ همیشه زبان طنزی از نوع این "چند نفر" و "کوچه ی اقاقیها" را به طنزهای مهران مدیری ترجیح داده ام ، تفاوت این دو به نظرم در طنز بدون ادا در آوردن است و بدون مسخره کردن ، تعبیری ساده از زندگی هر روزه  که بسیاری از اوقات خودمان را بخنده می اندازد بیان می کند ، بی آنکه کسی لهجه ای داشته باشد یا از ناکجا آبادی آمده باشد که آداب و رسومی عجیب و غریب دارد ، اگر چه این خلاقیت هم بالاخره کار ساده ای نیست ، اما به نظرم کار کردن در چارچوبی از قبل تعیین شده ( زندگی حقیقی) با ابزاری تعریف شده دشوار تر است. در " مرد هزار چهره" مهران مدیری و نویسندگان به این نوع طنز نزدیک شده اند ، در حقیقت اولین باری ست که این مجموعه طنزی از این دست می سازد.

_ نکته ی بعدی شباهتی ست که ذهنم ناخود آگاه بین "مرد هزار چهره" و "مارمولک" می شناسد ، این شباهت بیشتر بین مسعود و حاج رضا ست ، از حیث کاراکتر و فیلمنامه. از این هم نباید غافل شد که داستان این دو خیلی به هم شبیه است ، موقعیت مشابهی که رضا مارمولک و مسعود در آن واقع شده اند.

به هر حال علیرغم اینکه احساس کردم "مرد هزار چهره" نسخه ی طولانی "مارمولک " است ( با طنزی که بسیار منطقی با جبر سریال شدنش کم رنگ تر شده) از اینکه از مهران مدیری شاهد سریالی بودم که پایش به زمین چسبیده بود خوشحال شدم.