خواندن رمان را برای خودم که نوشتنش حرفه ام نیست، همیشه از کارهای غیر جدی و شخصی میدانم، اما بعضی رمان ها حکم آب حیات ذهن را دارند، این را قبل از خواندن یک رمان نمیتوان فهمید، هر رمانی کلیدی ست برای گنج ناگشودهی ذهن. فکر میکنم اگر شمس تبریزی امروز زندگی می کرد حرف هایش را در قالب رمان می زد.

در ادامه ی پست قبلی

رضا قاسمی در چاه بابل می گوید : "بله، جسم میماند، اما روح طاقت عذاب ندارد، می میرد"

  شاخه‌های درخت نارون حیاط خانه را بریدند، به بهانه‌ی بهاری که می‌رسید و زیبائیش را دو چندان می‌کرد ، زمستان و بهار آمد و رفت ، نارون جان سالم به در برد، اما فقط زنده ماند، از هیبت گذشته‌اش تنها شاخه‌ی بلندی باقی مانده بود که بر تن بی‌جانش سنگینی می‌کرد.

انگار ناف مهربانی و آزار را با هم بریده‌اند.