/**/ به چشمانت بیاموز که هر کس ارزش دیدن ندارد !!!   هرکس ارزش دیدن داشته باشد الزاما ارزش نگاه کردن ندارد ، حداقل به حرفهایش گوش نکن، خودت را مثل ابله‌ها در دام چشمانش گرفتار نکن!

چشمانم را می‌بندم! اما گاهی کسی که ارزش دیدن ندارد ، پشت پلک‌های بسته‌ات به سراغت می آید ، با خودم می‌گویم فکر کردن که ارزش نمی‌خواهد، آدم گاهی به چیزهای بی‌ارزش هم فکر می‌کند.

دو روز است که همینطور نشسته‌ام و به اطرافم نگاه می‌کنم، بیشتر به طرف چپم که خالی‌تر است، فضاهای خالی این توهم را در آدم ایجاد می‌کنند که کاری برای انجام دادن داریم. مثل کسانی که جدول حل می‌کنند و از این کار لذت می‌برند، تمام صفحات روزنامه یا مجله را برای پیدا کردن خانه‌هایی که می‌شود پرشان کرد زیر و رو می‌کنند و بعد از کلی تلاش که آن را پر می‌کنند تازه به اول خط می‌رسند ، پشیمان می‌شوند چون دیگر چیزی برای انجام دادن ندارند، کسانی هم از این فرصت استفاده کرده و کتابهایی چاپ کرده اند که همه‌اش خانه‌هایی ست که پر می‌شوند. گاهی آدمها هم از کسانی خوششان می‌آید که خانه‌هایی برای پر کردن دارند، چون این توهم را در آدم ایجاد میکنند که رابطه‌اش بی‌فایده نیست، کاری برای انجام دادن دارد. همه‌ی آدمها به هر حال خانه‌هایی دارند برای پر کردن، فقط نوع سؤال و جوابها فرق می‌کند، هر کس نوعی سؤال را دوست دارد جواب بدهد.

  گاهی ما بیشتر از اینکه دنبال پیدا کردن جوابی برای سؤال‌هایمان باشیم، دنبال سؤال‌هایی هستیم که جوابهایش را می‌دانیم، خانه‌هایی که با پرکردنشان احساس مفید بودن به ما می‌دهند. خانه‌هایی که نمیدانیم چگونه پر می‌شوند را به حال خود رها می‌کنیم و می‌گوییم من برای این کار ساخته نشده‌ام. شاید هم تمامی خانه‌های خالی عالم کسی را داشته باشند که بداند چگونه پرشان کند، شاید هر یک از ما جوابی به یکی از سؤال‌های هستی باشیم.