شاخه‌های درخت نارون حیاط خانه را بریدند، به بهانه‌ی بهاری که می‌رسید و زیبائیش را دو چندان می‌کرد ، زمستان و بهار آمد و رفت ، نارون جان سالم به در برد، اما فقط زنده ماند، از هیبت گذشته‌اش تنها شاخه‌ی بلندی باقی مانده بود که بر تن بی‌جانش سنگینی می‌کرد.

انگار ناف مهربانی و آزار را با هم بریده‌اند.