خواندن رمان را برای خودم که نوشتنش حرفه ام نیست، همیشه از کارهای غیر جدی و شخصی میدانم، اما بعضی رمان ها حکم آب حیات ذهن را دارند، این را قبل از خواندن یک رمان نمیتوان فهمید، هر رمانی کلیدی ست برای گنج ناگشودهی ذهن. فکر میکنم اگر شمس تبریزی امروز زندگی می کرد حرف هایش را در قالب رمان می زد.

در ادامه ی پست قبلی

رضا قاسمی در چاه بابل می گوید : "بله، جسم میماند، اما روح طاقت عذاب ندارد، می میرد"